Ostatnio mam „fazę” na ciastka. Robię je z tego co akurat znajdę w domu. A że płatki owsiane, wiórki kokosowe i jeszcze kilka produktów zawsze się u mnie znajdą – to powstały kolejne ciastka na nich bazujące. Kilka dni temu zaproponowałam Wam już „anzac biscuits”.  Te są bardziej kruche i większe. Myślę, że wspaniale sprawdzą się z mlekiem.

Zapraszam na włoską piadine. To nic innego jak pszenny placek z nadzieniem. Wszelkie skojarzenia z tortillą jak najbardziej wskazane. To bardzo proste i szybkie danie. Piadina pochodzi z północnych Włoch. Oryginalnie w jej składzie jest smalec. Ja jednak go nie używam w swojej kuchni, więc zamieniłam go na olej kokosowy, który ma taką samą konsystencję. Gotowy placek można posmarować dowolną salsą. U mnie padło na czerwone pesto. Do tego ulubione warzywa i obiad gotowy. Składniki na 2 placki o średnicy około 25 cm.

Anzac biscuits to nic innego jak ciastka owsiano-kokosowe. Skąd ta ciekawa nazwa? Historia ciastek sięga Pierwszej Wojny Światowej, kiedy to utworzono australijsko-nowozelandzkie siły zbrojne – Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC). Podobno właśnie te ciastka żony i matki żołnierzy wypiekały i wysyłały swoim chłopcom w paczkach na zamorskie fronty. Wszystko przez to, że długo utrzymywały kruchość i świeżość. Przepis na nie przewija się na wielu blogach. Można go również znaleźć w książce „Kuchnia Nowej Zelandii” autorstwa Ilony Zdziech.

Croque madame – czyli nie oszukujmy się – mało dietetyczna propozycja weekendowego śniadania. Jeśli jednak zapchane aorty nie są Wam straszne i macie akurat syndrom dnia poprzedniego – to będzie kanapka idealna! Nazwa pochodzi od słowa „croquer”, oznaczającego chrupanie. Jest męski (croque monsieur) i żeński (croque madame) wariant tej kanapki (chrupki pan i chrupka pani). W obu pomiędzy dwa tosty wkłada się przed ich zapieczeniem szynkę i ser. W wersji dla niejedzących mięso polecam podwójną warstwę sera. Do wersji  „madame” po wyjęciu z piekarnika dodawane jest jajko sadzone i sos beszamelowy.