Od lat czytam, oglądam i interesuje się wszystkim co z kuchnią i gotowaniem jest związane. Śledzę trendy, rozwijającą się modę na gotowanie oraz nowych kucharzy. Sprawdzam co gotują i staram się chłonąć i inspirować. Półki w moich szafkach uginają się od prasy branżowej i książek kucharskich. Mimo to, niestety mam ciągle uczucie, że za mało tej nauki z zewnątrz trafia do moj własnej, małej kuchni. Świat kulinarny jest tak niezwykle bogaty… że często zwyczajnie go nie ogarniam! Małymi krokami chcę poznawać coraz więcej i móc do tego wracać. Dlatego właśnie, chcę zebrać to wszystko w jednym miejscu – czyli na blogu.

Na pierwszy ogień (nomen omen) proponuję sofrito. Nazwa obco brzmiąca, ale gdy wyjaśnię Wam czym jest – uśmiechniecie się szeroko pod nosem. Przypomnijcie sobie – kiedy ostatni raz smażyliście na oliwie cebulę z dodatkiem czosnku?! Pewnie gdy robiliście jakiś sos do makaronu…

Wiedzieliście, że właśnie ta cebula wraz z czosnkiem zwie się sofrito?! O ile milej jest powiedzieć np. gotując w parze – „kochanie zrób sofrito, a ja pokroję resztę”. Niż… „kochanie usmaż cebulę z czosnkiem, a ja pokroję resztę”.

Sofrito jest jakby wstępem do dalszego gotowania. Dodaje się do niego to wszystko na co mamy ochotę. Na bazie sofrito powstają sosy, gulasze, risotto i wiele wiele innych potraw. Jego podstawą jest cebula i czosnek…ale można (a nawet trzeba) dodać do niego wiele innych składników: pietruszkę, ostrą papryczkę, przyprawy… Co kraj to obyczaj – w wielu krajach śródziemnomorskich sofrito ma swoje odpowiedniki. We Francji to „mirepoix” , we Włoszech „soffritto lub battuto” a np. w Portugalii „refogado”.

Termin „sofrito” funkcjonuje też jako nazwa własna kilku potraw. Grecy nazywają tak gulasz z cielęciny lub wołowiny z czosnkiem i białym winem. Natomiast w kuchni żydów sefardyjskich to kurczak duszony z cytryną.

Samo słowo „sofrito” jest pochodzenia hiszpańskiego i oznacza „lekko smażyć”. Podobno tę technikę przywieźli ze sobą hiszpańscy osadnicy zasiedlający rejon Karaibów i Ameryki Łacińskiej. Inne źródła mówią, że technika określona jako „sofregit” pojawia się w „Libre de Sent Sovi ” (ok. 1324 r. ) czyli w jednej z najstarszych książek kucharskich w Europie. Wynika z tego zatem, że  sofrito jest znane w kuchni katalońskiej od czasów średniowiecza!

Korzystajmy z tego terminu! Nie bierzmy go zbyt serio – traktujmy termin „sofrito” jako coś co odmieni nasz codzienny język w kuchni. Coś co wprowadzi nowy kolor do naszej kuchni. Ilu kucharzy – tyle wersji sofrito! Tego się trzymajmy i dodawajmy do niego to co chcemy!

A jeśli chcecie wiedzieć jeszcze więcej to poczytajcie TU i TU.